ოქმი დედოფალ დარეჯანისა ქალაქის სამღებროს იჯარადარებისადმი, სამღებროს შემოსავლის გაზრდისათვის მირიმანისა და სოლომონისთვის ხალათად თეთრის მიცემის შესახებ
- საუკუნე
- XIX
- წელი
- 1800 წ.
- ტექსტის მატარებელი
ქაღალდი
- ავთენტურობა
- დედანი
- დაცულობის ადგილი
- საქართველოს ეროვნული არქივი, საისტორიო ცენტრალური არქივი.
- შიფრი
- 1448/1163
- ძველი სააღრიცხვო-საარქივო ნომერი
- 25, 40, ჩაიწერა იჰ (18)
- მასალა
ქაღალდი ნაცრისფერი, დაწერილი შავი მელნით
- ფორმა
- კოდექსი
- კეფების/ფურცლების რაოდენობა
- 1
- ზომები
- 62X106
- დამწერლობის სახეობა
-
- მხედრული
- განკვეთილობა
წერტილი ადგილ-ადგილ.
- მდგომარეობა
მოღწეულია სრული სახით, დაზიანებული; რესტავრირებული.
- მითითებული თარიღი
ქორონიკონსა უპჰ (1800), თებერვლის ი (10).
- დამტკიცება
დედოფალი დარეჯანი.
- ხელრთვა
-
- გამოცემები
- შენიშვნა
1. იჯარა – უძრავი ქონების დროებით დაქირავება რაიმე განსაზღვრული ფასით და ვადით სათანადო ხელშეკრულების გაფორმებით;მ არენდა.
2. იჯარადარი (არაბ/სპარ.) - პირი, რომელიც იჯარითიღებდა ქონებას.
3. სამღებრო - ლილახანა, თბილისში ძველთაგანვე გავრცელებული სახელოსნო, XVIII საუკუნიდან უკვე მანუფაქტურის ტიპის საწარმო, სადაც მუშაობდნენ მღებრები და მღებავები. ეს ტერმინები სულხან-საბა ორბელიანს ასე აქვს განმარტებული: „მღებარი“ - საღებავის მცოდინარე ოსტატი; საღებავის ოსტატი“, ხოლო „მღებავი - ღებვის მოქმედი, ღებვის მქმნელი“, ესე იგი მღებარი საღებავს ამზადებდა, მღებავი კი ღებავდა. თუ ქალაქში არ იყო გამოცდილი მღებარი, სხვა ადგილიდან მოჰყავდათ, ასევე ცდილობდნენ კარგი ოსტატი - მღებავი დაექირავებინათ თავისი მქარგავ-შეგირდებიანად.
