ოქმი დედოფალ დარეჯანისა, მირიმან მირიმანაშვილის მიერ იჯარით აღებული გორის სამღებროს დახარჯული თეთრის ანგარიშის მილახვარ იოსებ ყორღანაშვილისთვის მიბერების შესახებ
- საუკუნე
- XIX
- წელი
- 1800 წ2. 19 ივლისი
- ტექსტის მატარებელი
ქაღალდი
- ავთენტურობა
- დედანი
- დაცულობის ადგილი
- საქართველოს ეროვნული არქივი, საისტორიო ცენტრალური არქივი.
- შიფრი
- 1448/1162
- ძველი სააღრიცხვო-საარქივო ნომერი
- 41; ჩაიწერა ლზ (37).
- მასალა
ქაღალდი ნაცრისფერი, დაწერილი შავი მელნით.
- ფორმა
- კოდექსი
- კეფების/ფურცლების რაოდენობა
- 1
- ზომები
- 103X162
- დამწერლობის სახეობა
-
- მხედრული
- განკვეთილობა
ერთი და ორი წერილი ყოველი სიტყვის შემდეგ მონაცვლეობით.
- მდგომარეობა
მოთღწეულია სრული სახით, რესტავრირებული.
- მითითებული თარიღი
ქორონიკონსა უპჰ (1800), მკათათვის ით (ივლისის 19).
- დამტკიცება
დედოფალი დარეჯანი.
- ხელრთვა
-
- გამოცემები
- შენიშვნა
1. სამღებრო/ლილიხანა - თბილისში ძველთაგანვე გავრცელებული სახელოსნო, XVIII საუკუნიდან უკვე მანუფაქტურის ტიპის საწარმო, სადაც მუშაობდნენ მღებრები და მღებავები. ეს ტერმინები სულხან-საბა ორბელიანს ასე აქვს განმარტებული: „მღებარი“ - საღებავის მცოდინარე ოსტატი; საღებავის ოსტატი“, ხოლო „მღებავი - ღებვის მოქმედი, ღებვის მქმნელი“, ესეიგი მღებარი საღებავს ამზადებდა, მღებავი კი ღებავდა. თუ ქალაქში არ იყო გამოცდილი მღებარი, სხვა ადგილიდან მოჰყავდათ, ასევე ცდილობდნენ კარგი ოსტატი - მღებავი დაექირავებინათ თავისი მქარგავ-შეგირდებიანად.
2. იჯარა – უძრავი ქონების დროებით დაქირავება რაიმე განსაზღვრული ფასით და ვადით სათანადო ხელშეკრულების გაფორმებით; არენდა.
3. იჯარადარი (არაბ/სპარ.) - პირი, რომელიც იჯარითიღებდა ქონებას.
4. საბუთს ახლავს მინაწერი მირიმან მირიმანაშვილისა დაანგარიშებული თეთრის მილახვარ იოსებისთვის მიბარების შესახებ.
