განაჩენი ბატონიშვილ იოვანესი ბენენასა და ურჯუკაშვილის სადავო ხეების და საწიქვილოს დავაზე
- საუკუნე
- XVIII
- წელი
- 1787 წ. 14 ივნისი
- ტექსტის მატარებელი
ქაღალდი
- ავთენტურობა
- დედანი
- დაცულობის ადგილი
- საქართველოს ეროვნული არქივი, საისტორიო ცენტრალური არქივი.
- შიფრი
- 1448/725
- მასალა
ქაღალდი ნაცრისფერი დაწერილი შავი მელნით.
- ფორმა
- კოდექსი
- კეფების/ფურცლების რაოდენობა
- 1
- ზომები
- 385X160
- დამწერლობის სახეობა
-
- მხედრული
- განკვეთილობა
წერტილი ყოველი სიტყვის შემდეგ.
- მდგომარეობა
მოღწეულია დაზიანებული სახით, მარცხენა კიდეზე აკლია ოქმის ტექსტის ნაწილი.
- მითითებული თარიღი
ქორონიკონსა უოე (1787), თიბათვის იდ (ივნისის 14)
- დამტკიცება
ბატონიშვილები: გიორგი და იოვანე
- ხელრთვა
-
- გამოცემები
ისიდორე დოლიძე, ქართული სამართლის ძეგლები, ტ.V, გვ.379-380, 1974 წ.
- შენიშვნა
ამონარიდი განაჩენიდან: ,,ურჯიკაშვილი ამას ეუბნებოდა - ვინ გეპატიჟებოდაო, რომ დარგეო ჩემს მამულში ხეებიო".
წისქვილი - ძლიერი სოფლის აუცილებელი შემადგენელი ნაწილი, უკვე XII ს-დან. წისქვილი განსაზღვრავდა სოფლის ეკონომიკურ სიძლიერეს. დიდ სოფლებში ზოგჯერ ორი ან სამი წისქვილი იყო და რამდენიმე სოფელს ემსახურებოდა. ამიტომ მეწისქვილეობა რთული და საპასუხისმგებლო საქმიანობა იყო და იგი მეტწილად თავისუფლდებოდა საფეოდალო და საეკლესიო გადასახადებისგან. სოფლის გაყიდვის ან შეწირვის შემთხვევაში, სათანადო საბუთში წისქვილი აუცილებლად აღინიშნებოდა. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა მდინარე მტკვარზე გამართულ წისქვილებს.
