არზა გიორგი და ბეცია თარხანების, ოთხმოცი წლის წინ ნაყიდი მამულის [სახლიკაც] სოლომონის მიერ მითვისების თაობაზე ოქმი ერეკლე II-ისა იასულ დათუა მაღალაშვილისადმი მომჩივნებისთვის მიწის დაბრუნების შესახებ
- საუკუნე
- XVIII
- წელი
- 1796 წ. 4 დეკემბერი
- ტექსტის მატარებელი
ქაღალდი
- ავთენტურობა
- პირი
- დაცულობის ადგილი
- საქართველოს ეროვნული არქივი, საისტორიო ცენტრალური არქივი.
- შიფრი
- 1753/70, გვ.164-165
- მასალა
ყვითელი ქაღალდი, შავი დიაგონალური ხაზებით დაწერილი ლურჯი მელანი
- ფორმა
- კოდექსი
- კეფების/ფურცლების რაოდენობა
- 2
- დამწერლობის სახეობა
-
- მხედრული
- განკვეთილობა
წერტილი ტექსტის ბოლოს
- მდგომარეობა
მოღწეულია სრულად, კარგ მდგომარეობაში
- მითითებული თარიღი
ქორონიკონს უპდ (1796), დეკემბრის დ (4)
- ბეჭედი
-
- შენიშვნა
1. ამონაწერი ოქმიდან: "საქართველოს განწესება ასე არის ოცდაათი წელიწადი რომ ნასყიდი მამული სჭეროდეს და არ ედავნოს ვეღარ შეუვა…".
2. დოკუმენტი გადაწერილია გიორგი ბოჭორიძის მიერ 1930-1936 წწ.-ში.
3. დედნის აღწერა გიორგი ბოჭორიძის მიერ: ,,დედანი, 27x16,5 cm., დაწერილი მოლურჯო ქაღალდზე მხედრული ხელით, განკვეთილობის ნიშნად ადგილ-ადგილ ნახმარია თითო წერტილი".
4. პირი, ხეც, Hd 2982.
5. იასაული (თურქ.) - ქართულად მანდატური, ბოქაული, ხელჯოხიანი. იგი ადმინისტრაციულ-პოლიციური სამსახურის ყველაზე დაბალი და გავრცელებული მოხელე იყო. საპოლიციო ხასიათის სამუშაოს აღმსრულებელი, რომელიც ეშიკაღასბაშის უწყებაში შედიოდა. თბილისში სპეციალური საიასაულო სახლი იყო, სადაც დასაკითხად მიჰყავდათ დამნაშავეები. იასაული იყო განაჩენების და მეფის ბრძანების აღმსრულებელი. მას აგრეთვე აგზავნიდნენ წერილისა თუ ბრძანების ადგილზე გადასაცემად, ვინმეს გამოსასახლებლად. ისინი მრავალ უწყებას ემსახურებოდნენ. სამეფო იასაულებად გათვალისწინებული იყო 23 იასაული, სადედოფლო - 17. გარდა ამისა იასაულები ჰყავდათ ერისთავებსაც
